Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Όλοι οι φόβοι ανάγονται στο φόβο του Θανάτου.& όλες οι επιθυμίες προέρχονται από την Ερωτική επιθυμία.



Με την διαφορά ότι ο φόβος είναι ψευδαίσθηση.
Στην πραγματικότητα είναι ανύπαρκτος εξ αιτίας ανυπαρξίας  υποκειμένου.
Ποιος φοβάται?
Δεν υπάρχει συγκεκριμένο υποκείμενο όσο και να το αναζητήσεις.
Το υποκείμενο στο οποίο ανάγεται ο φόβος, είναι ένα φανταστικό εκτός πραγματικότητας "εγώ".
Αυτό το "εγώ" έχει προκύψει από τον ίδιο τον άνθρωπο, ως ανάγκη υποκειμένου σε φυσιολογικά ανύπαρκτη ιδέα ιδιοκτησίας, υλικής ή πνευματικής. 
Ο φόβος είναι  προϊόν φαντασίας είναι ψέμα, μια ψευδαίσθηση.
Μέσω όμως του μηχανισμού της (ανάδρασης) μεγεθύνεται και μπορεί να καταλήξει σε πανικό με ολέθρια αποτελέσματα. 

Εξ άλλου και ο θάνατος είναι θάνατος της ύλης του υλικού σώματος, όχι της (ύπαρξης).
Η ύπαρξη είναι η σχέση του σώματος με το ΕΊΝΑΙ και ως εκ τούτου αθάνατη. 
Το υλικό σώμα ακολουθεί την μοίρα της ύλης, που είναι η φθορά της ύλης. 
Βάσει θερμοδυναμικής ορολογίας η φθορά της ύλης καλείται θετική εντροπία.
Με απλά λόγια, θάνατος είναι η διάλυση εις τα εξ ων συνετέθη μιας συγκεκριμένη υλικής δομής.
Εν προκειμένω του ανθρώπινου σώματος.

Ο θάνατος του υλικού σώματος είναι τόσο φυσιολογικό γεγονός όσο και η γέννηση.
Ένας φίλος χρησιμοποιεί την έννοια θάνατος ως απόδειξη ύπαρξης της Ζωής.
Η σχετική φράση λέει: 
Αν δεν υπείρχε θάνατος, πως θα ξέραμε ότι Ζούμε.

Όμως η Ζωή είναι ένα πραγματικό Θαύμα.
Φαίνεται ανεξήγητο εκ πρώτης όψεως.
Μια πιο επισταμένη έρευνα όμως επιφέρει συγκεκριμένα αποτελέσματα.
Η Ζωή μοιάζει σαν ένα κοσμικό πείραμα. 
Όμως ποιος είναι πειραματιστής και ποιος ο σκοπός του.

Ερωτήματα δισεκατομμυρίων δολαρίων που αμφιβάλω αν υπάρχει οριστική και αμετάκλητη απάντηση στο υλικό πεδίο.

Μπορούμε όμως να χρησιμοποιήσουμε εδώ την 
μέθοδο της υπόθεσης εργασίας και να εξετάσουμε τα συμπεράσματα στα οποία οδηγεί αυτή η υπόθεση. 
Υποθέτουμε λοιπόν ότι αιτία της Ζωής ήταν η δημιουργία  του (Ανθρώπου).
Ο δε δημιουργός είναι η ίδια η Φύση.

Η υπόθεση αυτή φαίνεται ότι, είναι μια εύλογη απάντηση σ' αυτό το βαρύ ερώτημα:
Όμως ποιος προκάλεσε το μέγα πείραμα του κόσμου και για ποιόν σκοπό?

Επιχειρήματα υπέρ της Ανθρωπικής αρχής:
Αναφέρονται από τον γράφοντα στην ανωτέρω παραπομπή περί  του  ανθρώπου. 

Μετά την παρένθεση για την προέλευση και σκοπιμότητα εμφάνισης του Ανθρώπου. Επανέρχεται το  ερώτημα για την ύπαρξη ή μη του συναισθήματος του φόβου.
Πρέπει να διακρίνουμε τον (φόβο) απώλειας αγαθών από το ένστικτο αυτοσυντήρησης.
Το ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι η φυσιολογική μορφή φόβου, που προστατεύει την ζωή από τον αφανισμό της.

Αυτό το ένστικτο εγείρεται αυτομάτως προ του κινδύνου βλάβης του φυσιολογικού ρυθμού Ζωής στον άνθρωπο και σε κάθε έμβιο Ον.

Πέραν αυτού δεν αναγνωρίζεται από τα σοβαρά φιλοσοφικά συστήματα κανένα άλλο είδος φόβου.
Όλα τα είδη φόβου έχουν αφετηρία τον φόβο του θανάτου.
Για παράδειγμα η υπερβολική κατανάλωση φαγητού, η συγκέντρωση υλικών αγαθών υπό μορφήν περιουσίας, η δημιουργία διαφορών με συνανθρώπους μας χωρίς σαφή αιτία.
Αυτά και άλλα πολλά είναι φόβοι που εκκινούν από τον φόβο θανάτου.

Αλλά θάνατος δεν υπάρχει κυρίως για την ύπαρξη των έμβιων όντων, επομένως και οι αντίστοιχοι  φόβοι με αφετηρία τον φόβο του θανάτου καταρρέουν χωρίς στήριγμα.   
Επομένως ο φόβος ως κίνητρο πράξεων από τον άνθρωπο είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος.
Δρα όμως  σαν φάντασμα, που οδηγεί συνήθως σε πανικό με ολέθρια αποτελέσματα.

Ας εξετάσουμε τώρα το άλλο μεγάλο κίνητρο σχεδόν όλων   των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, την Επιθυμία.
Και δη την Ερωτική Επιθυμία που είναι μοναδική αφετηρία όλων των επιθυμιών.
Λοιπόν η ερωτική επιθυμία έχει κοσμική προέλευση.
Είναι ειδική τροποποίηση  για τα έμβια όντα του νόμου παγκόσμιας έλξης. 
Ο Πλάτων έχει πει την χαρακτηριστική φράση: 
Έρως το κινούν αίτιον του σύμπαντος.
Την φράση αυτή προσπάθησα να αναλύσω κάπως (εδώ).

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Η εναρμόνιση με τους νόμους της Φύσης χαρίζει στον Άνθρωπο σωματική και πνευματική υγεία. Η τήρηση δε των νόμων της πολιτείας, συνεπάγεται ολοκληρωμένη Ελευθερία.



Η σύμπλευση με το παιχνίδι της Φύσης συνεπάγεται υγεία σωματική αλλά και πνευματική.
Η σημασία ως άνω της πρότασης προυποθέτει τήρηση των  βασικών  αρχών λειτουργίας της Φύσης.
-Δηλαδή αποφυγή  σπατάλης της διατιθέμενης από τη Φύση για μας ενέργεια.
Η Φύση με την σειρά της μας υποδεικνύει το σωστό με την συμπεριφορά της, διότι δεν σπαταλά κατά την λειτουργία της ούτε ένα 1erg. .
Το erg είναι η μικρότερη μονάδα μέτρησης έργου στην Φυσική.
-Στην Ζωή μας να μην υπερβαίνουμε το μέτρο ούτε στο φαγητό, ούτε στα λόγια, ούτε στην διασκέδαση
-Στους άλλους να δείχνουμε πάντοτε Αγάπη και κατανόηση. 

Όταν τηρούμε τους κανόνες της πολιτείας, ο νους παραμένει ελεύθερος, απαλλαγμένος από σκουπίδια, έτοιμος για επίλυση προβλημάτων Ζωής.
Πάντα έτοιμος στην διάθεση του ανθρώπου. 

Εάν όμως παραβαίνουμε τους νόμους της πολιτείας, όποιοι και να είναι αυτοί.
Οι συνέπειες, εκτός της τιμωρίας από τα όργανα της πολιτείας, αμαυρώνουν και την ηθική μας υπόσταση.
Συνεπώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας.
Με ότι αυτό συνεπάγεται, για την επιβίωσή μας στο κοινωνικό σύνολο.
Δυσκολεύεται με άλλα λόγια η ομαλή πορεία της Ζωής.

Οι πνευματικοί άνθρωποι που έχουν ταχθεί να εισάγουν νέες ιδέες στην κοινωνία.
Υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσουν έγερση αντίθετων δυνάμεων. 
Οι οποίες θα δημιουργήσουν εμπόδια στην προσπάθεια διεξαγωγής  του έργου τους. 
-Ο Χρηστός  προέτρεπε τους μαθητές του, όταν τους ξεκίναγε, να διδάξουν τον λόγο του Θεού, με τα λόγια: 
Μη δότε το Άγιον τοις κησί, μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας ημών έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσουσιν αυτούς και στραφέντες ρήξωσιν υμάς.
Το νόημα είναι το ίδιο, σαν να τους έλεγε: Προσέξτε, πως θα κάνετε την διδασκαλία της Αγάπης πιο ομαλά αποδεκτή.  
   
Είναι απλά θέμα τέχνης του λόγου, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη αντίδραση. 
Από την Φυσική γνωρίζουμε, ότι η αντίδραση λόγω αδράνειας μειώνεται σημαντικά, όσο πιο ομαλά αυξάνεται η δύναμη. 

Ο Σωκράτης παρ' όλη την σωστή διδασκαλία του, η οποία ήταν πλήρης ηθικών καινοτομιών, ήρθε σε αντίθεση με τη διοίκηση της πολιτείας λόγω παρανόησης των λόγων του.
Κατηγορήθηκε ότι διαφθείρει τους νέους και καταδικάστηκε σε θάνατο.
Ο ίδιος ο Σωκράτης πήρε με την θέλησή του το κώνειο και οδηγήθηκε στον θάνατο, για ένα και μόνο λόγο: 
Ο λόγος ήταν να μην έρθη σε αντίθεση με τους νόμους της πολιτείας.   


Αυτό επιβάλει εξ άλλου και ο κοσμικός  νόμος της αναλογίας των (δομών) στην εκδήλωση.
Που σημαίνει τήρηση αναλογίας μεταξύ της υλικής δομής και λειτουργίας της Δημιουργίας και της αντίστοιχης πνευματικής υπόστασης αυτής.
Αν θεωρηθεί ότι το απαρέμφατον ΕΊΝΑΙ παριστάνει το ανεκδήλωτο και το Γίγνεσθαι το εκδηλωμένο. 
Ο νόμος της ομοιότητος των δομών εφαρμόζεται στο ζεύγος ΕΊΝΑΙ-Γίγνεσθαι.  

Το απαρέμφατο ΕΊΝΑΙ εκπροσωπεί το ανεκδήλωτο, το δε Γίγνεσθαι αντιστοιχεί στην εκδηλωμένη Φύση, δηλαδή στην υλική πραγματικότητα. 

Στην υλική πραγματικότητα ισχύουν όλοι οι νόμοι της Φύσης.
Στο ανεκδήλωτο ΕΊΝΑΙ οι νόμοι υπάρχουν μόνο σαν ιδέες, εκεί κυριαρχεί η πιθανότητα να συμβούν γεγονότα.
Αντιστοίχως το αυτό συμβαίνει στην περίπτωση της σχέσης μακρόκοσμου και μικροκόσμου.
Η σχέση αναδεικνύεται υπό τον νόμο της αναλογίας των (δομών). 
(Περισσότερα στο βίντεο στην αρχή της ανάρτησης). 
Παράδειγμα, η δομή του Ηλιακού συστήματος με την δομή του ατόμου της ύλης.

Το πέρασμα από τον μακρόκοσμο στον μικρόκοσμο συμβαίνει, όταν περάσουμε την ενεργειακή πύλη της σταθεράς δράσεως του  Plank, που είναι το γνωστό: 
              h≈ 6,62610(-34)Joule.sec.
Η τιμή αυτή  καθορίζει το ελάχιστο όριο δράσης στο σύμπαν.
Σημείωση: Το  (-34) είναι εκθέτης με βάση το 10.
Δηλαδή το h είναι μια ελάχιστη δράση, ποσοτικά: 
Το 6,62 βρίσκεται μετά το κόμμα και 34 μηδενικά. Ένα  μηδαμινό δηλαδή ποσό, μικρότερο και από την τάξη μεγέθους ενός ηλεκτρονίου.  


Η σταθερά δράσεως του Πλανκ h είναι το ενεργειακό κατώφλι στο πέρασμα, από τον χώρο της νομοτέλειας στον χώρο των πιθανοτήτων.
Από την "πραγματικότητα" στην πιθανότητα.
H αιτιοκρατία που χαρακτηρίζει την κλασσική φυσική και που όλοι αντιλαμβανόμαστε, δεν ισχύει στον μικρόκοσμο.
Εκεί ο χώρος  χαρακτηρίζεται από πιθανολογική προβλεψιμότητα (κβαντική φυσική).

Η Φύση είναι τόσο μακρόκοσμος όσο και μικρόκοσμος. 
Η Φύση κατοικεί στο εγκέφαλο του ανθρώπου.
Ο λόγος που επέλεξε η Φύση τον εγκέφαλο, για κύρια κατοικία της.
Είναι γιατί μόνο μέσω αυτού του οργάνου, μπορεί να εκτελέσει τις πολύπλοκες διεργασίες, για απόκτηση της Αυτογνωσίας.
Για αυτόν τον λόγο,  το όργανο εγκέφαλος θεωρείται επιστημονικά η τελειότερη δομή στην εκδηλωμένη Φύση.

Ο άνθρωπος είναι κυρίως ο εγκέφαλος του.
Ένας απλός συλλογισμός, σαν αυτούς, που μαθαίνουν τα παιδιά στο δημοτικό σχολείο, καταλήγει εύκολα στο ότι:
Ο Άνθρωπος είναι αυτούσια η εκδηλωμένη Φύση. 
Αυτό σημαίνει ότι,σε κάθε συμβάν στην Φύση, ήτοι σε όλο το (σύμπαν), ο άνθρωπος καθίσταται ασυνείδητα συμμέτοχος.

Με βάσει τα όσα εξετέθησαν μέχρις στιγμής, ο άνθρωπος δεν δικαιούται να παρεκκλίνει ούτε κατά ένα κόμμα από την νομοτέλεια της (Φύσης).
Γιατί τότε ανατρέπει άθελά του ολόκληρη την κοσμική τάξη.
Δεδομένου ότι και οι νόμοι της πολιτείας γράφτηκαν από ανθρώπους, είναι κι αυτοί έργο της Φύσης, έστω κατά μια πρώτη προσέγγιση.

Διότι η Φύση μέσω του ανθρώπου,  στην συγκρότηση μιας πολιτείας, ακολουθεί την γνωστή μέθοδο που αποκαλείται:
Δοκιμή και σφάλμα (trial and error).
Σύμφωνα με την μέθοδο αυτή πραγματοποιείται σειρά προσπαθειών με βελτιούμενα διαρκώς αποτελέσματα μέχρι την τελική επιτυχία του επιδιωκόμενου σκοπού.
Αυτός είναι ο στόχος που επιχειρείται σήμερα στις συνεδριάσεις των κοινοβουλίων των Δημοκρατικών κρατών της Γης. 


Η τήρηση των νόμων της πολιτείας  χαρίζει την κοινωνική Ελευθερία και όχι μόνο, διότι η κοινωνική Ελευθερία συνεπάγεται και την νοητική τοιαύτη.
Ο Καζαντζάκης με επιθυμία δική του είχε ζητήσει, να τοποθετηθεί  επάνω στον τάφο του επιγραφή με τα λόγια:
Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι Λεύτερος.

Τα αγαθά Υγεία και  Ελευθερία χαρίζονται σε ατμόσφαιρα Ενότητας, που είναι ο πρώτος νόμος της εκδήλωσης.
Δεδομένου δε, ότι το υπόβαθρο της Ενότητας είναι  η Αγάπη, τα δυο αυτά αγαθά από μόνα τους αποτελούν εγγύηση, μιας ελεύθερης και δημιουργικής Ζωής

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Το σύμπαν ολόκληρο είναι υποκειμενικό, αλλιώς είναι ανύπαρκτο και δεν αφορά κανένα.

Ο λόγος, που ο άνθρωπος κατασκευάζει ανά πάσα στιγμή το σύμπαν ολόκληρο, μέσα από τις αισθήσεις του, με την συνδρομή του εγκεφάλου.
Είναι για να γνωρίσει την εσωτερική του δομή και υπόσταση, για να φτάσει κάποτε σε μια ολοκληρωμένη Αυτογνωσία. 

Τα λόγια του τραγουδιού που ακούγεται παρακάτω, περιγράφουν την ομορφιά  αυτού του κόσμου,  του κόσμου,  που αντικρίζουν τα μάτια μας και υλοποιούν οι αισθήσεις μας.
Μόνο τον άνθρωπο προβληματίζει η ύπαρξη αυτού του σύμπαντος, με μόνιμη εντολή της Φύσης έσωθεν.

                                         

Νεαρός ον στα πάρτι που μας καλούσαν, ξενυχτούσαμε μέχρι πρωίας, άλλοτε χορεύοντας ευτυχισμένοι με μια όμορφη ντάμα στους ήχους του τραγουδιού What a wonderful world (" Τι υπέροχος Κόσμος") με τον Louis Armstrong. 
Και άλλοτε πάλι ξεφαντώναμε με τραγούδι και αθώα πειράγματα μεταξύ φίλων, μέχρι να δοθεί το σύνθημα (party is over) το πάρτι τελείωσε.  

Σήμερα νοιώθω κάτι διαφορετικό ακούγοντας αυτό το άσμα.
Έχοντας εμβαθύνει κατά το δυνατόν στην νομοτέλεια της Φύσης, διακρίνω τον πρωταρχικό ρόλο, που παίζει η Φύση στα συναισθήματα των ανθρώπων.

Σκέφτομαι επί πλέον την διαφορά μεταξύ της άφεσης στην κυριαρχία του συναισθήματος, χωρίς σκέψεις, όπως ήταν τότε στην νεαρή ηλικία.
Σε σχέση με την σημερινή οπτική του κόσμου μέσα από το βλέμμα  ενός "συνειδητοποιημένου" Φυσικού.
Η διαφορά είναι προφανής.

Μιλάμε για την ξένοιαστη νεαρή ηλικία που ρουφάς την ομορφιά της Ζωής, παραβλέποντας χωρίς να πολυνοιάζεσαι, για το τι κρύβουν τα φαινόμενα.
Είναι το ίδιο σαν να παραβλέπεις την Άνωση, που προκαλεί την πλεύση, όταν κολυμπάς και χαίρεσαι την ελευθερία, που σου παρέχει αυτό καθαυτό το κολύμπι. 

Όμως αυτή η στάση Ζωής έδωσε την θέση της σε μια πιο ώριμη πλέον οπτική του κόσμου, μετά από τριβή και εμπειρία με την σκληρή πραγματικότητα και τους  αντίστοιχους προβληματισμούς, που προκαλεί αυτή η εμπειρία. 
Όπως επιβάλει η έμφυτη φύση του ανθρώπου, για ότι βλέπει και αισθάνεται.  

Αν μέναμε όλοι στην νοοτροπία της νεαρής ηλικίας, θα μοιάζαμε με τους πρωτόπλαστους που ζούσαν ξένοιαστοι  στον Παράδεισο, μέχρι που  η Εύα ανακάλυψε, κατόπιν υπόδειξης από τον όφι, τον καρπό του δέντρου του καλού και το κακού. 
Με αποτέλεσμα τον έντονο προβληματισμό του συντρόφου της Αδάμ. 
Το γεγονός αυτό ήταν που προκάλεσε και την έξοδο των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο.
Ο Θεός λέει ο υπέροχος αυτός μύθος, τους "καταδίκασε", να ζουν την υπόλοιπη Ζωή τους στην Γη, σε πραγματικές πλέον συνθήκες επιβίωσης. 

Ήταν τότε που ο Θεός αποφάσισε να τους στείλει στην Γη, για να νοιώσουν την πραγματική Ζωή, που διαφέρει ολοκληρωτικά από την Παραδεισένια.
Δεδομένου ότι μόνο η πραγματική προσγειωμένη ζωή, μπορεί να συνοδεύεται από βιώματα, που προκύπτουν στην προσπάθεια του ανθρώπου, να επιβιώσει ενάντια στα στοιχεία της Φύσης και τις κοινωνικές αντιξοότητες. 
Έτσι μόνο γίνεται πραγματική και ουσιαστική η γνώση του κόσμου, προς τον άνθρωπο και κατ' επέκταση προς την Φύση, που συγκατοικεί μαζί του μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Η συνειδητοποίηση της Αλήθειας για τον κόσμο, φαίνεται ότι είναι το αληθινό αίτιο δημιουργίας της Ζωής.
Ειδικώς ο άνθρωπος είναι πιο φυσικό να μεταδώσει στην συγκάτοικο του την Φύση την Αυτογνωσία, που κατακτά ζώντας αληθινά. 
Όταν επιβιώνει σε πραγματικές φυσικές συνθήκες.

Είναι τότε, που βιώνει την ομορφιά και την ασχήμια της Ζωής και κατανοεί το μέγα μυστήριο της Δημιουργίας.
 Αυτή ήταν η αιτία, που πλάσθηκαν τελικώς οι άνθρωποι, ως κορωνίδα των έμβιων όντων, που κατοικούν στον πλανήτη Γη. 

Αυτός είναι ο λόγος, που το σύμπαν ολόκληρο εμφανίζεται σε κάθε ον, που διαθέτει αισθήσεις.
Η Φύση όμως προέβλεψε να εξοπλίσει ειδικώς τον άνθρωπο με το βαρύ πυροβολικό, που λέγεται εγκέφαλος. 
Με την χρήση αυτού του οργάνου ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ον στην γνωστή Φύση, που έχει την δυνατότητα, να γίνει Θεός.
Ο εγκέφαλος είναι το μέσον, που μπορεί, να οδηγήσει τον άνθρωπο κατ' ευθείαν στην κορυφή του Ολύμπου. 

Ανακαλύπτει συνεχώς νέους  φυσικούς νόμους, που κυβερνούν τα φαινόμενα, δημιουργεί επιστήμες ικανοποιόντας έτσι εντολή της Φύσης. Η επινοητικότητα του διευκολύνει την έμφυτη ικανότητα προσαρμογής και κάνει την διέλευσή του από την Ζωή πιο απλή.
Η λοιπή ζώσα ύλη δεν διαθέτει τέτοιο όπλο και η συμμετοχή της στην Αυτογνωσία του Όντος είναι μόνο παρασκηνιακή.

Αλλά δυο όμως είναι τα κυριότερα αίτια δημιουργίας, που διαθέτει ο ανθρώπινος εγκέφαλος.
Γιατί όντως διαθέτει δυο χαρακτηριστικά, που κανένα άλλο έμβιο ον δεν έχει.
Την  ανώτερη κρίση και τεράστια μνήμη, που μπορεί να την επικαλεσθεί ανά πάσα στιγμή. 
Η λειτουργία του εγκεφάλου προσδιορίζει την ειδική επεξεργασία  κάθε πληροφορίας, που προέρχεται από τις αισθήσεις.  



Ώστε να δώσει μια τελική εικόνα του κόσμου.
Η εικόνα αυτή είναι ένα (ολόγραμμα), σύμφωνα με την ανωτέρω περιγραφή του καθηγητή αστροφυσικής Κου Θεοδοσίου και σύμφωνα με την θεωρία της κβαντομηχανικής.

Φαίνεται στο τέλος, πως το όλο πανηγύρι της Δημιουργίας έγινε για τον κυριότερο εκπρόσωπο της Φύσης, που λέγεται Άνθρωπος.
Αυτό υποστηρίζει και η Ανθρωπική Αρχή.
Ο (συλλογισμός) αυτός έχει αρκετή συνέπεια.

Μετά τα όσα ήδη εξετέθησαν αναρωτιέμαι μήπως χρειάζεται να σταματήσουμε το κυνήγι φανταστικών εχθρών και ανύπαρκτων στόχων.
Σαν τον Δον Κιχώτη, που έβλεπε αντιπάλους τις φτερωτές των ανεμόμυλων και ορμούσε εναντίον τους με άλογο και κοντάρι, σαν αληθινός μονομάχος.  
Ας αναρωτηθούμε τι είναι η Ζωή και τι κάνουμε εμείς ζώντας.

Μήπως οφείλουμε να αλλάξουμε στάση απέναντι στους συνανθρώπους μας.
Να δούμε κι αυτούς σαν δυνάμει Θεούς, που αγωνίζονται χαμένοι στην έρημο της πραγματικότητας, όπως και μεις.
Να τους θεωρήσουμε συστρατευμένους στην μάχη της Αυτογνωσίας.  

Περισσότερη κατανόηση χρειάζονται οι συνάνθρωποι μας ασχέτως φύλου, με Αγάπη χωρίς αμφισβήτηση των ικανοτήτων τους.
Και προπαντός όχι συγκρίσεις με τα δικά μας χαρακτηριστικά και ικανότητες.
Και να θυμάσαι, η αντικειμενική παρατήρηση ανθρώπων γίνεται μόνο με αποταύτιση από το  ("εγώ").



   

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Ο Κόσμος είναι άχρονος χωρίς αρχή και τέλος. Είναι μια Ενέργεια, που εισέρχεται αρμονικά στην Συνείδηση και αποσύρεται εξ ίσου αρμονικά.





Ισοδυναμία Μάζας-Ενέργειας λέει ο θείος Αλβέρτος.

Αυτός ο κόσμος που φαίνεται ίδιος σε όλους, δεν είναι έργο ούτε κάποιου Θεού ούτε Ανθρώπου.
Ο κόσμος αυτός ήταν πάντα, είναι και θα είναι μια ενέργεια, που εισέρχεται  στην συνείδηση ως ένα αρμονικό σύνολο και αποχωρεί από την συνείδηση εξ ίσου αρμονικά.
(Αυτά δηλώνει ο Μέγας (Ηράκλειτος))

Η θεωρία του Αββά Λεμαίτρ περί μεγάλης έκρηξης που όριζε την αρχή του κόσμου, έχει δυστυχώς αρκετές αδυναμίες.
Πέραν του γεγονότος ότι αντίκειται στην σκέψη του Ηρακλείτου, μια άλλη αδυναμία που βρίσκω είναι η ακόλουθη. 
Η θεωρία της σχετικότητας του Einstein έχει αποδειχθεί και πειραματικά σωστή.
Βάσει της Θ.Σ σε μια μεγάλη μάζα όπως ο Ήλιος ο χρόνος κυλάει πιο αργά, από ότι στην Γη.
Σκεφθείτε τώρα τι χρόνο, θα μετρούσαμε στο Κοσμικό Αυγό της μεγάλης έκρηξης, όπου  υποτίθεται, ήταν συγκεντρωμένη όλη η μάζα του σύμπαντος. 
Εξυπακούεται ότι δεν θα μετρούσαμε καθόλου χρόνο, διότι ο χρόνος μηδενίζεται επάνω στην άπειρη μάζα. 
Εάν υποτεθεί, ότι η μάζα ολοκλήρου του σύμπαντος ήταν άπειρη στο Κοσμικό Αυγό.

Η πρόταση της μεγάλης έκρηξης συνάντησε σκεπτικισμό από τον επιστημονικό κόσμο της εποχής.
Ο δε Einstein την θεώρησε και ύποπτη,  καθώς θύμιζε υπερβολικά Χριστιανική παράδοση της Δημιουργίας.

Σε ένα  διαστελλόμενο δε σύμπαν όπου οι γαλαξίες κινούνται με τεράστιες ταχύτητες, που πλησιάζουν την ταχύτητα του φωτός. 
Πρέπει να προσθέσουμε στην μάζα αυτού του σύμπαντος και την αδρανειακή μάζα των διαστελόμενων γαλαξιών. 
Κατά την εφαρμογή της  Θεωρίας της Σχετικότητας, για την νέα μάζα του σύμπαντος που προκύπτει, αν προσθέσουμε την τεράστια αδρανειακή μάζα των διασταλόμενων γαλαξιών.
 Οπότε η μάζα του σύμπαντος γίνεται επιτέλους άπειρη, αν δεν ήταν ήδη.
Μετά από τα ήδη εκτεθέντα επιχειρήματα η δήθεν ηλικία ενός άχρονου  σύμπαντος, ότι είναι 13,8 δισεκκατομύρια χρόνια, εκτρέπεται σε καθαρή ουτοπία, αδιάφορο πως υπολογίζεται.

Σε άπειρη μάζα ο χρόνος μηδενίζεται οριστικά. 
Ήτοι το σύμπαν είναι στην πραγματικότητα άχρονο.
    
Μια σφύζουσα από ζωή ενέργεια είναι ο κόσμος του σύμπαντος. 
Ενέργεια που προκαλεί αδιάλειπτα γεγονότα.
Γεγονότα που αλλάζουν συνεχώς την μορφή του κόσμου.

Δεν υπήρξε ποτέ αρχή του κόσμου, ούτε τέλος θα υπάρξει.
Ο κόσμος όλος είναι άχρονος.
Δεν υπάρχει μεμονωμένος χρόνος, ούτε μεμονωμένος χώρος υπάρχει.
Χωρόχρονος είναι και αποκτά νόημα μόνο ως Συνείδηση.

Μόνο χάριν της (Συνείδησης) έχει νόημα ο Χωρόχρονος σ' αυτή την μορφή του κόσμου.  

Ο Χρόνος και ο Φόβος είναι έννοιες ανύπαρκτες στην ουσία του κόσμου.
Είναι παράσιτα κατασκευάσματα του νου.
-Ο Χρόνος αποκτά νόημα μόνο σε σχέση με φυσικά φαινόμενα.
Ο πολιτικός χρόνος είναι ανθρώπινη επινόηση, δεν έχει σχέση με την συνιστώσα Χρόνος του μεγέθους Χωροχρόνος.
Ο πολιτικός χρόνος αφορά μόνο την λειτουργία της καθημερινότητας στην ζωή των ανθρώπων.
Σε είκοσι τέσσερις ώρες ορίζεται η διάρκεια μιας περιστροφής της Γης γύρω από τον εαυτό της και ορίζεται με σύμβαση, ως διάρκεια ενός ημερονυχτίου. 
Υπολογίζεται έτσι μετά τον ορισμό αυτό, ο λεγόμενος πολιτικός χρόνος, που προσφέρεται για ρύθμιση της καθημερινότητας στην πολιτική Ζωή των ανθρώπων.
Ο σχετικός αυτός (χρόνος) διατηρεί βέβαια πρακτική σημασία, αρκεί να μην ταυτιζόμαστε μ' αυτόν.
-Ο δε (Φόβος) είναι φανταστικός και τελείως επιζήμιος.

Δεν φοβάται η ύπαρξη αλλά ένα (φάντασμα) το παράσιτο "εγώ".  
Αυτό το "εγώ"οφείλεται αποκλειστικά στην αίσθηση απώλειας της ιδιοκτησίας καθώς και κάθε κεκτημένου εν τω μεταξύ αγαθού.

Ιδιοκτησία είναι ψευδαίσθηση μέσα στον ανύπαρκτο Χρόνο της Ζωής των ανθρώπων.

Τα αγαθά της Ζωής προσφέρονται για όλους.
Τα αποκτούν ως είναι φυσικό,  εκείνοι μόνο που τα έχουν ανάγκη και μπορούν, να τα διεκδικήσουν, με τις ικανότητες που διαθέτουν.

Περίσσεια θερμότητας σημαίνει περίσσεια κινήσεως και συνειδήσεως.
Περίσσεια ψυχρού, σημαίνει ακινησία και νέκρα.
Σχετικό κείμενο: (Θερμοκρασία και Συνείδηση)

Η Ενότητα του ΕΊΝΑΙ διασπάται φαινομενικά σε αντίθετες έννοιες κατά την εκδήλωση σε κόσμο.
Η σύνθεση των αντιθέτων διαμορφώνει την αρμονία του κόσμου.
Η ουσία της Ενότητας όμως διατηρείται και μετά την εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο, μέσω του πνεύματος Αγάπης, που ενώνει όλα το όντα της Δημιουργίας σε ΈΝΑ συμπαγές σύνολο. 

Ή εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο οφείλεται σε ένα και μόνο σκοπό.
Σκοπός είναι η Αυτογνωσία του (Ανθρώπου) και δια του Ανθρώπου της ίδιας της Φύσης.


Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Αρχή της ομοιότητας των δομών στην Δημιουργία. Οι αρετές που διδάσκει η Φύση μέσα από τους Φυσικούς νόμους.


Αποτέλεσμα εικόνας για Η ομοιότητα στην Φύση
Καρύδι--->Εγκέφαλος
Στην Δημιουργία από άκρου εις άκρον αυτής ισχύει η αρχή της ομοιότητας των δομών.
Ο νόμος της ομοιότητας των (δομών) έχει πρακτική σημασία, διότι εξετάζοντας το πλέον προσιτό μέρος αυτής, προκύπτουν σημαντικά πρακτικά συμπεράσματα για το έτερο μέλος της ομοιότητας.
Η Φύση με την παραπάνω ομοιότητα της μορφής του καρυδιού για παράδειγμα, με τον ανθρώπινο εγκέφαλο,  μας δίνει επίσης μια πληροφορία  ζωτικής σημασίας:
Το καρύδι περιέχει ωμέγα-3 λιπαρά οξέα, που είναι τροφή για την λειτουργία του εγκεφάλου, που λέγεται μνήμη.

Σκεφθείτε επίσης την ομοιότητα που υπάρχει μεταξύ δομής ηλιακού συστήματος και δομής του ατόμου. 
Δηλαδή ο νόμος της ομοιότητας των δομών εδώ πιάνει τα άκρα Μακρόκοσμος- Μικρόκοσμος.

Ηλιακό Σύστημα
Και στις δυο δομές συναντάμε ελκτικά κέντρα.
Στο ηλιακό σύστημα, τον Ήλιο. 



Αποτέλεσμα εικόνας για atomo bohr rutherford
Ελκτικό κέντρο ο πυρήνας. 
Περί αυτόν τα ηλεκτρόνια.
Στο ηλιακό σύστημα περιφέρονται οι πλανήτες. Στο άτομο περιφέρονται τα ηλεκτρόνια.



Μια άλλη περιεκτική ανώτερων ιδεών ομοιότης, βρίσκεται στα ζεύγη Ήλιος-Γη και Γυναίκα Άντρας.
Ο Ήλιος παρέχει Ζωή στην Γη με το φως του,  ο Άντρας προσδίδει στην Γυναίκα την δυνατότητα να δημιουργήσει Ζωή με το σπέρμα του . 
Η Γη παράγει και συντηρεί την Ζωή με το φως του Ήλιου, η Γυναίκα παράγει και συντηρεί την ζωή με την συμμετοχή του Άντρα. 
Η εν λόγω ομοιότης ενέχει στοιχεία λατρευτικού χαρακτήρα, που υμνούν και εξάρουν το ρόλο του ζεύγους Άντρας-Γυναίκα στην ζωή.
Το σπάνιο αλλά απόλυτο  (ταίριασμα) των δυο φύλων, εγείρει ένα νέο φυσικό στοιχείο με υπερβατικές ιδιότητες, που συνδέουν άμεσα το ανθρώπινο ζεύγος με την Φύση.

Σε όλη την δημιουργία υπεισέρχεται ο (Λόγος).
Εν αρχή ην ο Λόγος και Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος.
(Λόγια) του Ιωάννου της Πάτμου.
Από άκρου εις άκρον της Δημιουργίας ολόκληρης υπεισέρχεται ο Λόγος υπό μορφήν αναλογίας 
Α/Β=Γ/Δ=Ζ/Η=...
Η αναλογία συνεχίζεται επ' άπειρον σε όλη την έκταση της Δημιουργίας.  

Είναι τόσα πολλά τα παραδείγματα ομοιοτήτων στην εκδήλωση του κόσμου, που σε κάθε βήμα στην ζωή μας συναντάμε και μια νέα ομοιότητα.
Δεν την εντοπίζουμε όμως άμεσα, γιατί δεν έχουμε συνηθίσει, να παρατηρούμε και να αποκαλύπτουμε τον κόσμο μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα.

Όμως αυτό είναι το μυστικό της Δημιουργίας, εκεί έγκειται όλη η ουσία της.
Διότι η Φύση διδάσκει με αυτόν τον τρόπο τον άνθρωπο.

Είναι απολύτως φυσικό, όταν ένα ον βρίσκεται συνεχώς μέσα σε ένα χώρο, στον οποίο κυριαρχεί η νομοτέλεια της Φύσης.
Αναγκαστικά να υπακούσει σ' αυτή την νομοτέλεια, από την οποία εξαρτάται άμεσα και η ζωή του.

Η νομοτέλεια εκτός του ήθους, που είναι το λειτουργικό της υπόβαθρο, πηγάζει από την Ενότητα των πάντων.
Βάση της Ενότητας των πάντων είναι η Αγάπη. 
Φυσικό και επόμενο είναι λοιπόν κατά την διάρκεια ενσωμάτωσης του όντος Άνθρωπος σε καθεστώς νομοτέλειας.  
Να αντιληφθεί  πρώτα απ' όλα το μεγαλείο της Αγάπης, που είναι ουσία των πάντων.
Του υποδεικνύεται επίσης από την Φύση μεταξύ άλλων, πως πρέπει να κινηθεί στην Ζωή, για να κερδίσει την Αυτογνωσία και να την μεταδώσει αυτούσια πίσω στο ΕΊΝΑΙ.  

Ο άνθρωπος δεν διαθέτει άμεσα κατάλληλα εργαστηριακά μέσα και τρόπο, για να διαπιστώσει τους δυο άλλους νόμους της εκδήλωσης ήτοι: 
Τον νόμο της διατήρησης της ενέργειας και τον νόμο της διατήρησης του ηλεκτρικού φορτίου.  
Θα μπορούσε  όμως  εμμέσως, να διαπιστωθεί η αλήθεια του νόμου διατήρησης της ενέργειας: 
Τον νόμο της διατήρησης της Ενέργειας θα μπορούσε, να τον διαβάσει κανείς, από τα αποτελέσματα λειτουργίας του.
Παρατηρώντας την εξέλιξη των φυσικών φαινομένων, που οφείλονται στην δράση του εν λόγω νόμου. 
Ο νόμος διατήρησης της ενέργειας διδάσκει ενδόμυχα στον άνθρωπο την αρετή της οικονομίας.

Αν παρατηρήσουμε για παράδειγμα την πορεία ροής ενός ποταμού, από την πηγή στο βουνό μέχρι την θάλασσα.
Θα αντιληφθούμε πάραυτα την
οικονομία της Φύσης στην χάραξη του δρόμου καθόδου του νερού, από το βουνό προς την θάλασσα.
Με την δύναμη της βαρύτητας σαν κινητήριο δύναμη χαράσσει τον δρόμο καθόδου χωρίς την παραμικρή απώλεια ενέργειας. 
Χωρίς περιττές παρακάμψεις με άλλα λόγια, μόνο εκεί που δεν μπορεί να αποφευχθεί ένα εμπόδιο.
Η νοοτροπία αυτή της Φύσης διοχετεύεται
κατ' ευθείαν στο αίμα του ευαίσθητου και συνειδητού ανθρώπου.

Η Φύση δεν σπαταλά ούτε 1 erg (έργιο).

Το 1erg είναι η μικρότερη μονάδα έργου στο μετρικό σύστημα (CGS cendimetre, gramme, second), με θεμελιώδη μεγέθη το μήκος-μάζα-χρόνος.

Από ένα άλλο επίπεδο παρατήρησης, διδάσκεται κανείς από τον νόμο της ομοιότητας των δομών, σε πολλές περιπτώσεις κατά την διάρκεια της Ζωής του στον κόσμο.
Οι αρετές δεν είναι έμφυτες αλλά διδάσκονται στην διάρκεια παραμονής στην Ζωή.
Αρετές όπως η δικαιοσύνη, η μεγαλοψυχία, η ανδρεία διδάσκονται από την εφαρμογή του νόμου της ομοιότητας των δομών στην Φύση.


Διότι ο άνθρωπος είναι ΟΝ, που η Φύση δημιούργησε για τον συγκεκριμένο σκοπό της Αυτογνωσίας.


Ο Άνθρωπος είναι:
ΟΝ που ζει, τρέφεται, συντηρείται  και δημιουργεί αποκλειστικά  με την βοήθεια των νόμων της Φύσης.
Κάθε δευτερόλεπτο ζωής του Ανθρώπου και όλων των ζώντων όντων εξασφαλίζεται από την φυσική Νομοτέλεια.

Για παράδειγμα, το μυϊκό σύστημα του ανθρώπου αναπτύσσεται βάσει του πεδίου βαρύτητας της Γης.

Όταν ο άνθρωπος αναγκάστηκε να περπατήσει στο έδαφος της Σελήνης, τα βήματά του ήταν τεράστια άλματα, λόγω του ασθενέστερου πεδίου βαρύτητας στην Σελήνη αφ' ενός. 
Και του υπεραναπτυγμένου μυικού συστήματος του ανθρώπου, διαμορφωμένου σε γήινες συνθήκες ζωής αφ' ετέρου.

Η αναπνοή μας εκτελείται  με την δράση της ατμοσφαιρικής πίεσης.
Η ατμοσφαιρική πίεση ασκεί δύναμη ενός κιλού σε κάθε εκατοστό επιφάνειας του ανθρώπινου σώματος.
Είναι εκείνη που αναγκάζει το οξυγόνο μαζί με τα υπόλοιπα συστατικά του αέρα, να εισέρχονται στον πνεύμονα όλων των ζώων καθώς και του ανθρώπου.
Εκεί προκαλούν καύσεις των συστατικών του αίματος, που φτάνει στις κυψελίδες του πνεύμονα. 

Το αίμα φτάνει στον πνεύμονα  ωθούμενο από το κυκλοφοριακό σύστημα. 
Με την βοήθεια του κυκλοφοριακού συστήματος, το οποίο ελέγχεται επίσης από τον εγκέφαλο αυτομάτως. Ο έλεγχος από τον εγκέφαλο επιτυγχάνεται με την χρήση του κοσμικού μηχανισμού της (ανάδρασης)
Οι καύσεις που συντελούνται εντός του πνεύμονα παράγουν την απαραίτητη θερμότητα για την διατήρηση των ζωτικών λειτουργιών του ανθρώπινου σώματος.

Μια τρίτη λειτουργία, που διέπεται από φυσικό 

νόμο της παγκόσμιας έλξης τροποποιημένο 

κατάλληλα σε ερωτική έλξη είναι:
Η αναπαραγωγική λειτουργία.
Η υπέρτατη λειτουργία της Φύσης, μια και σ'αυτήν βασίζεται η διατήρηση του ανθρώπινου γένους και κάθε γένους ζωικής προέλευσης.

Κατά την τέλεση αυτής της λειτουργίας η Φύση διδάσκει τον άνθρωπο στην πράξη νόμους της Δημιουργίας απ'ευθείας στην συνείδησή του.
Ο 1ος νόμος της Δημιουργίας είναι ο Νόμος της Ενότητας των πάντων.
Όταν κατά την ερωτική λειτουργία επέρχεται ο οργασμός,  φάση κατά την οποίαν τα "εγώ"ισοπεδώνονται τελείως από το "εμείς".

Η Φύση διδάσκει εδώ έμπρακτα τον νόμο της Ενότητας των πάντων, στον οποίο η ατομικότητα δεν έχει καμία θέση. 

Από τα παραδείγματα που αναφέρθηκαν μέχρι τώρα αποδεικνύεται ολοκάθαρα υποθέτω ότι, η ζωή ολόκληρη του ανθρώπου είναι κυριολεκτικά στα χέρια της νομοτέλειας της Φύσης.
Φυσιολογικά και ηθικά οι νόμοι της Φύσης ελέγχουν απόλυτα την ζωή του Ανθρώπου.

Δεν χρειάζεται ο άνθρωπος, τίποτε άλλο για να πειστεί, ότι η νομοτέλεια της Φύσης είναι η μόνη υπέρτατη δύναμη, που κυριαρχεί στην Ζωή του.  

Δεν χρειάζεται κανένα ανθρωπόμορφο Θεό, 

αρκεί να συνειδητοποιήσει και να σεβαστεί την 

υπάρχουσα νομοτέλεια της μητέρας Φύσης

Μια καινούργια θρησκεία διαφαίνεται στον μελλοντικό ορίζοντα της ανθρωπότητας.
Μια θρησκεία αληθινά πραγματική, φιλοσοφικά και επιστημονικά θεμελιωμένη, σε υπάρχουσες 
δυνάμεις και νόμους της Φύσης.

Μια θρησκεία της Φύσης, που δεν απαιτεί κανένα ανθρωπόμορφο είδωλο ούτε εικόνες αυτού του ειδώλου, παρά μόνο συνειδητοποίηση της φυσικής πραγματικότητας.
Μιας πραγματικότητας που πηγάζει από την δυναμική της εκδηλωμένης Φύσης.