Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

ΧΑΟΣ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΊΑ.


Χάος και Αρμονία                 


Το χάος εμπεριέχεται στην αρμονία και εντός της αρμονίας γεννιέται το χάος.
Το Χάος διέπεται από την Πιθανότητα, όπου τίποτα δεν είναι βέβαιο και τα πάντα μπορεί να συμβούν.
Στην Αρμονία αντίθετα κυριαρχεί ο  Νόμος της αιτιότητας.
Σύνδεση δηλαδή των αποτελεσμάτων με τα αίτια, που τα προκάλεσαν, μέσω νόμων της Φυσικής.  
Στην ανατολή αυτή την σχέση την εκφράζουν με το Yin  και Yang. Η σχέση απεικονίζεται στο πιο κάτω  σχήμα παραστατικά, στο ίδιο σχέδιο διαφαίνεται και η σχέση των εννοιών Γιν και Γιανκ με το σύστημα «έμβια-ανόργανος ύλη».




Η μαύρη περιοχή αντιπροσωπεύει το Γιν αλλά εντός αυτής παρατηρούμε μια άσπρη τελίτσα που είναι το Γιανγκ, αντιστοίχως η λευκή περιοχή εκπροσωπεί το Γιανγκ και εντός αυτής η μαύρη τελίτσα είναι το Γιν.

Μια αρμονική καμπύλη διαιρεί  τις δύο περιοχές.
Αυτή η καμπύλη μετακινείται διατηρώντας το αρμονικό σχήμα της. Έτσι ώστε να υπερτερεί άλλοτε το Γιανγκ και άλλοτε το Γιν.
Οι δύο τελίτσες άσπρη και μαύρη συμβολίζουν ακριβώς την ύπαρξη του σπόρου του αντιθέτου μέσα στην κάθε έννοια. 
Το ίδιο δηλαδή που συμβαίνει με το Χάος και την Αρμονία, που εντός της κάθε έννοιας καιροφυλακτεί η αντίθετή της.  


(Η παρουσία της ζωής στο Χάος της καταστροφής του πολέμου)
Όλη η κινέζικη σκέψη, όλη η κοσμογονία είναι κλεισμένη σε αυτό το σύμβολο, η ζωή , ο θάνατος, ο φόβος, η δύναμη, το σκοτάδι, το φως.

Το Γιν και το Γιανγκ είναι οι δύο αντίθετοι και συμπληρωματικοί πόλοι στην εκδήλωση της φύσης.

Το Γιανγκ είναι το άσπρο. 

Είναι αυτό που ευθύνεται για την κίνηση, την επιθετικότητα, την πρωτοβουλία, τη δημιουργικότητα, την αρσενική δύναμη.
Τα επιβεβαιωμένα συναισθήματα, τον Ουρανό, το φως, την λαμπρότητα, τη φωτιά, την τόλμη, τα βουνά που διεισδύουν στον ουρανό.
Το θερμό, το σκληρό, το ζεστό. 
Γιανγκ σημαίνει ''σημαίες που κυματίζουν στον ήλιο'' δηλαδή λαμπρό ή φωτεινό.

Το Γιν είναι το μαύρο. 
Είναι η περίκαλυπτική δύναμη, η θηλυκότητα, η τρυφερότητα, η παθητικότητα, η  σταθερότητα, η δεκτικότητα.
Το θηλυκό στοιχείο.
Η προστασία της  ζωής.
Το κοίλο, το ζεστό, οι κοιλάδες της φύσης που δέχονται και συντηρούν, προστατεύουν τη ζωή μέσα τους.
Η μήτρα στο γυναικείο σώμα.
Οι σπηλιές, τα στάσιμα νερά, το αδύναμο, το απαλό, το υποχωρητικό, άλλοτε πάλι τα σκοτεινά συναισθήματα. 
Γιν σημαίνει το «δειλινό, την ώρα που ο ήλιος περνάει κάτω απ’ τον ορίζοντα»


Αυτές οι δύο μορφές ενέργειας αποτελούν εκφράσεις της μίας, μοναδικής, έσχατης πραγματικότητας.
Που είναι πέρα από τη μορφή και την ουσία.
Πέρα από κάθε δυαδισμό. 

Είναι Το ΤΑΟ.    
Που το βαθύτερο νόημά του, είναι η Ενότητα.

Ένας από τους σκοπούς αυτού του άρθρου είναι η διερεύνηση της επίδρασης του ανόργανου τμήματος της εκδήλωσης, επάνω στο οργανικό και αντιστρόφως.
Αυτό  επειδή στην εκδήλωση ισχύει ο νόμος του ΈΝΑ, 
Είναι ενιαία, όπως έχει αποδειχθεί στην (κβαντομηχανική), ένα κλάδο της σύγχρονης Φυσικής.

Δεδομένου δε ότι η λειτουργία στο σύνολο της, διέπεται από νόμους, λειτουργεί δηλαδή αρμονικά, σαν ένας οργανισμός.
Έτσι αν κάποιο τμήμα του οργανισμού δεν συνεργάζεται επηρεάζεται όλος ο οργανισμός.  
   
Σ’ αυτό το σημείο θα δοθεί  μια απλή και όσο γίνεται ποιο εκλαϊκευμένη εξήγηση της έννοιας εντροπία.
Προκειμένου να ενημερωθεί εύκολα, ο μη έχων σχέση με την Φυσική, μ’ αυτή την λεπτή και κάπως δυσνόητη έννοια της θερμοδυναμικής.

Ως εντροπία ορίζεται  η ενέργεια που προσλαμβάνει ή αποβάλει  ένα κλειστό σύστημα μέσα στον χρόνο, σε ορισμένη θερμοκρασία ή απλούστερα:
Είναι πιο απλά, το μέτρο της αταξίας των σωμάτων που απαρτίζουν το σύστημα.

Για παράδειγμα αν μέσα σε ένα δωμάτιο τα υπάρχοντα έπιπλα και αντικείμενα βρίσκονται τακτοποιημένα σε ορισμένες θέσεις με συγκεκριμένη τάξη, λέμε τότε ότι, στο δωμάτιο αυτό αντιστοιχεί μια ορισμένη τιμή εντροπίας, αν τώρα κάποιος αλλάξει την θέση των επίπλων και αντικειμένων και τα τοποθετήσει σε τυχαίες θέσεις, που διαφέρουν από την τάξη με την οποία είχαν τοποθετηθεί πριν, δημιουργήσει δηλαδή μια τεχνητή αταξία, λέμε τότε ότι, η η εντροπία του δωματίου έχει αυξηθεί.
Αν βέβαια αναφερόμαστε  σε ένα συγκεκριμένο σώμα,  τότε η εντροπία εκφράζει το μέτρο της αταξίας των μορίων του σώματος.
Το Γιν σύμφωνα με τα ανωτέρω εκφράζει την ζωή.
Το θηλυκό στοιχείο, την δημιουργία ζωής.
Που είναι συσσώρευση άτακτων φυσικών στοιχείων.
Από αυτά δημιουργεί  μια νέα τάξη.
Αυτό  είναι η ζωή, η αρνητική εντροπία.
Ακριβώς  δημιουργία τάξης από το Χάος.  

Το Γιανγκ τέλος εκφράζει την θετική εντροπία αφού είναι κίνηση, επιθετικότητα, φωτιά, διάλυση της υπάρχουσας τάξης, στην πλήρη αταξία.
Το Χάος,  ο θάνατος.

Οι δύο δοξασίες που ήδη αναφέρθηκαν έγινε για να δοθεί έμφαση στο γεγονός ότι η ανθρώπινη σκέψη σε ανατολή και δύση.
Παραμένει η ίδια σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης.
Δηλαδή ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί υπό το καθεστώς της   ενότητας των πάντων.

Όπως θα φανεί παρακάτω οι δύο αυτές απόψεις που οφείλονται στους ανατολικούς λαούς Κίνα και Ινδία συμπίπτουν και με τις δυτικής προέλευσης  θεωρίες περί εντροπίας.
Παράδειγμα αρνητικής εντροπίας είναι ο ανθρώπινος οργανισμός.
Ο οποίος κάνει καύσεις με τα υλικά καύσεως που προσλαμβάνει από το περιβάλλον.
Οξυγόνο και τροφή, όμως η θερμοκρασία του παραμένει σταθερή στους 36,5 βαθμούς Κελσίου.
Σ’ αυτή την συγκεκριμένη περίπτωση η εντροπία είναι αρνητική, όπως θα αποδειχθεί παρακάτω.

Η εντροπία είναι το μέτρο της αταξίας των σωμάτων σε ένα κλειστό ενεργειακό σύστημα.
Ενώ η θερμοκρασία είναι το μέτρο της εσωτερικής ενέργειας  αυτού του συστήματος.
Με τον όρο εσωτερική ενέργεια εννοούμε το άθροισμα  των ενεργειών πάσης μορφής, των σωμάτων που απαρτίζουν αυτό το κλειστό σύστημα.

Με τον όρο κλειστό σύστημα εννοούμε ένα σύστημα απομονωμένο ενεργειακά απ’ το περιβάλλον.
Δηλαδή δεν μπαίνει σ’ αυτό, ούτε βγαίνει ενέργεια οποιασδήποτε μορφής, μηχανική, θερμική ή  χημική.

Η γλωσσολογική ανάλυση της λέξης εντροπία, εν-τροπια = εσωτερικός τρόπος συμπεριφοράς. 
Μέσω της γλωσσολογικής ανάλυσης πολλές φορές προκύπτει η βαθύτερη σημασία των λέξεων.
Ο επιφανής φιλόσοφος της αρχαίας Ελλάδος  Αντισθένης είχε πει ότι: « Αρχή μεν σοφίας εστί ονομάτων επίσκεψης».
Δηλαδή η ανάλυση των λέξεων στα συστατικά τους, αναδεικνύει το βαθύτερο νόημά που εμπεριέχουν. 

Τέλος για να συμπληρωθεί αυτή η μικρή εισαγωγή στην κατανόηση της εντροπίας, συμπληρώνω με την έννοια του πρόσημου της εντροπίας + ή -, τουτέστιν θετική και αρνητική εντροπία, τι σημαίνουν οι όροι αυτοί:

Θετική είναι η εντροπία όταν ένα κλειστό σύστημα οδηγείται σε μεγαλύτερη αταξία.
Σε αποσύνθεση της τάξης του.
Όπως η έκρηξη μιας οβίδας και διασπορά των βλημάτων, η διαστολή του σύμπαντος επίσης.

Αρνητική εντροπία σημαίνει το αντίθετο ήτοι, το σύστημα οδηγείται σε ανώτερη τάξη από την προηγούμενη αταξία.
Το χάος για παράδειγμα έχει μέσα του το σπέρμα της τάξης και κάποια στιγμή, οδηγείται σε τάξη και ζωή.
Η ζωή είναι ανώτερου βαθμού  τάξης, ως προς την δομή της.
Τα έμβια όντα για παράδειγμα χτίζουν το σώμα τους με ορισμένο σχέδιο, που καθορίζεται από κάποιο DNA.
Επιπλέον υπάγονται και στις λειτουργίες  της ζωής, που είναι, η αφομοίωση, η ανομοίωση και ο πολλαπλασιασμός. 
 
Ένα νεογέννητο μωρό για παράδειγμα συσσωρεύει υλικά από την αταξία που βρίσκονται στο περιβάλλον και χτίζει το σώμα του.
Που είναι ανώτερη τάξη, αλλά και ο ενήλικος με την διατροφή του κάνει την ίδια λειτουργία.
Με την διαφορά ότι σ’ αυτόν έχει ήδη αρχίσει και η αποσύνθεση μετά το 21ο έτος της ηλικίας του.
Έχουν αρχίσει να εμφανίζονται φαινόμενα   θετικής εντροπίας. 

Μ' αυτές τις σκέψεις θυμήθηκα  τα φυτητκά μου χρόνια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών,  στο μάθημα της Φυσικοχημείας. Διαβάζαμε από  ένα βιβλίο του συγγραφέα G. Moore , που σε κάποιο σημείο σχετικό με την θετική εντροπία, διατύπωνε την πρόταση: 
Εντροπία είναι το βέλος του χρόνου, 
Μετά τόσα χρόνια τώρα βλέπω και μια νέα διάσταση σ’ αυτή την φράση, την ύπαρξη αρνητικού χρόνου στην έμβια ύλη.

Δηλαδή ως προς την αύξηση της εντροπίας που αντιστοιχεί σε θετικό χρόνο.
Θεωρείται φυσιολογικό.
Εισάγεται όμως  μια νέα ιδέα:
Ότι η  αρνητική εντροπία αντιστοιχεί σε αρνητικό χρόνο αντιστοίχως. 

Για παράδειγμα το ανθρώπινο σώμα, στο οποίο συσσωρεύουμε υλικά απ’ το περιβάλλον.
Οδηγούμε το σύστημα άνθρωπος σε προσωρινή τάξη.
Η οποία πρόκειται με βεβαιότητα να αποσυντεθεί οδηγώντας το σύστημα στην φθορά.
Με άλλα λόγια είναι  μια προσωρινή κατάσταση αρνητικής εντροπίας .
Δηλαδή μια προσωρινή αναδρομή στο παρελθόν, σε αρνητικό χρόνο.

Πριν  χρόνια, είχαμε πάει μια παρέα στη θάλασσα για κολύμπι.
Στην συντροφιά βρισκόταν και ένας φίλος, ο σοφός της παρέας.
Αυτός καθώς έβγαινε απ’ την θάλασσα, ενώ εμείς οι υπόλοιποι είμαστε ξαπλωμένοι στην αμμουδιά και λιαζόμαστε.
Ανέκραξε ως άλλος Αρχιμήδης: 

Μη γελιέστε φίλοι μου, είμαστε όλοι υπό αναστολή νεκροί!  
Σήμερα αναγνωρίζω ότι είχε δίκιο.    

Το κατωτέρω διάγραμμα εξηγεί σε άξονα χρόνου τα όσα ήδη εξετέθησαν.             

   
     -εντροπία                          + εντροπία                   
                                       (αρνητικός χρόνος)        (θετικός χρόνος)    
     
          -    Α                 0                    +
              
                        (άξων χρόνου) 

Στο παραπάνω σχήμα απεικονίζεται παραστατικά αυτή η διαπίστωση.

Βρισκόμαστε όλοι οι άνθρωποι καθώς  και κάθε έμβιο ΟΝ, σε περιοχή αρνητικής εντροπίας.
Δηλαδή διάγουμε βίο προσωρινό σε αρνητικό χρόνο, είμαστε χρεωμένοι με δανικό σώμα.
Κινούμαστε προς το μηδέν (0), το τέλος αρνητικού χρόνου.
Προς  τον Θάνατο και επιστροφή στο περιβάλλον των δανικών υλικών, όπου τα είχαμε προσωρινά δανειστεί.
Για να χτίσουμε αυτό το θαυμάσιο εργαλείο, που λέγεται σώμα. 

Στο σχήμα με (Α) συμβολίζεται ο άνθρωπος, ή οποιοδήποτε άλλο έμβιο ΟΝ,  που φέρει την ιδιότητα της ζωής .
Το (Α) εκλαμβάνεται σαν κλειστό σύστημα που περιλαμβάνει αυτό τούτο το ΟΝ. 

Ας ασχοληθούμε όμως  και με το κεντρικό θέμα αυτού του σημειώματος.
Που είναι οι δυο έννοιες του Χάους και της Αρμονίας και η διαρκής μετατροπή του ενός στο άλλο.

Εφαρμογή όσων ελέχθησαν περί εντροπίας  και αντιστοίχων φιλοσοφικών δοξασιών, στο κοινωνικό γίγνεσθαι.
Δεδομένου ότι η ενότητα μεταξύ της έμβιος ύλης και της ανόργανης, είναι ένα γεγονός αναμφισβήτητο.
Η εκδήλωση είναι μια και ενιαία.
Καθόσον οι δυο αυτές μορφές υπακούν στον γενικότατο νόμο της εκδήλωσης του σύμπαντος, τον νόμο του ΈΝΑ.

Θα εξετασθεί εδώ αν και κατά πόσο, οποιαδήποτε μεταβολή στη μια κατάσταση επηρεάζει αντιστοίχως την άλλη.
Θα εξετασθεί η επίδραση που ασκούν τα φυσικά γεγονότα, καιρικές συνθήκες, σεισμοί, πλημμύρες, καύσωνες, ψυχρά κύματα και οποιαδήποτε άλλη μεταβολή του φυσικού περιβάλλοντος επάνω στην  ζώσα ύλη.

Ας θεωρήσουμε  μια τυπική κοινωνία, η οποία ζει σε απόλυτη τάξη.
Κάποια στιγμή  γίνεται  ένας ισχυρός σεισμός και μετατρέπει την τάξη αυτή σε χάος.
Σπίτια γκρεμίζονται και καταστήματα κλείνουν, χάνεται ο καθημερινός ρυθμός ξαφνικά, οι άνθρωποι τρέχουν αλλόφρονες να σωθούν, χάνεται και η αλληλεγγύη, κυριαρχεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.

Το χάος στις πρώτες στιγμές αλλοφροσύνης και η παντελής έλλειψη αλληλεγγύης, διαδέχεται σταδιακά η ανάγκη στοιχειώδους τάξης για  επιβίωση και αναζήτηση αγαπημένων προσώπων.
Αρχίζουν να λειτουργούν ξανά οι δημόσιες υπηρεσίες αντιμετώπισης εκτάκτων αναγκών.
Επανέρχεται σταδιακά το ηθικό και η τάξη δηλαδή η ζωή, σ’ αυτή την κοινωνία.

Μια ανάλογη αλληλεπίδραση με τα φυσικά γεγονότα συμβαίνει στην ψυχολογική μας διάθεση, μια μουντή συννεφιασμένη μέρα. 
Το χάος διαδέχεται η τάξη και την τάξη το χάος.
Αυτή η αλληλεπίδραση είναι προφανής και κατανοητή απ’ τον καθένα.
Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι είναι το αντίστροφο.

Δηλαδή πως μια μεταβολή κατάστασης στην έμβια ύλη και δει στην ανθρώπινη κοινωνία, μπορεί να επηρεάσει την ανόργανη ύλη.
Επηρεάζοντας μια  φυσική  λειτουργία της.
Για παράδειγμα μεταβολή στον καιρό.

Στην σημερινή εποχή βιώνουμε κάτι τέτοιο. 
Συγκεκριμένα στον πλανήτη επάνω έχει δημιουργηθεί κατάσταση υπερπληθυσμού και ένας οικονομικός πόλεμος είναι σε εξέλιξη.
Με αντιπάλους από τη μια μεριά το μεγάλο κεφάλαιο και την άλλη τον απλό λαό.
Αυτή η τάση παγκοσμιοποίησης, που έχει παράλληλα αναπτυχθεί, προκαλεί φαινόμενα ασφυξίας για επιβίωσή στον απλό πολίτη, το γεγονός αυτό αποτυπώνεται ως μια αρνητική ενέργεια που καλύπτει ολόκληρο τον πλανήτη.

Αυτή  αρνητική ενέργεια διοχετεύεται στο φυσικό περιβάλλον  και προκαλεί μεταβολές στο κλίμα.
Επιταχύνει την ενέργεια της σεισμικής δραστηριότητας στον φλοιό της γης.
Μεγιστοποιεί  το φαινόμενο του θερμοκηπίου και εν γένει αλλάζει η φυσική ισορροπία του συστήματος «έμβια-ανόργανη ύλη».
Ώστε να αντισταθμιστεί η αλλαγή στην έμβια ύλη, όπου έχει διασαλευτεί  σε ένα βαθμό, κυρίως ως κρίση αξιών. 

Με τον τρόπο αυτό η φύση δημιουργεί ένα άλλο σημείο λειτουργίας, για να φέρει το σύστημα σε νέα  ισορροπία.
Η συντηρητική πλευρά των επιστημόνων σήμερα, παραβλέπει αυτό το γεγονός και αποδίδει, για παράδειγμα μηχανικές αιτίες που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου.
Αποσιωπώντας παντελώς το γεγονός  ότι: έμβια και ανόργανος ύλη αποτελούν ενιαίο σύστημα άρρηκτα συνδεδεμένο.
Οποιαδήποτε μεταβολή στο ένα σκέλος του συστήματος, προκαλεί ανατροπή της ισορροπίας.
Η οποία εμφανίζεται ως μεταβολή στο έτερο κλάδο του συστήματος προκειμένου να διατηρηθεί η ισορροπία.

Υπάρχουν και άλλα επιχειρήματα που στηρίζουν  την αναφερθείσα αλήθεια.
Ένα τέτοιο είναι το φαινόμενο του ενδεκαετούς   κύκλου των ηλιακών κηλίδων.
Ο καταιγισμός της γης με ακτινοβολίες διαφόρων τύπων και επίδραση στην οργάνωση και τάξη των κοινωνιών., οφείλεται στην έξαρση των ηλιακών κηλίδων.

Επίσης η τοπική διαφοροποίηση του, καιρού σε ανάλογη κλίμακα, λόγω μεταβολής των συνθηκών διαβίωσης και ήθους των ανθρώπων, είναι παρατηρημένο και έκδηλο πολλές φορές με έντονο τρόπο.
Μου έρχεται  τώρα στον νου, μια λίγο παρακινδυνευμένη ίσως σκέψη, μήπως δηλαδή κάτι τέτοιο βιώνουμε τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα.

Όπου έχει διασαλευτεί τελείως η ηθική τάξη και οργάνωση της κοινωνίας, με αποτέλεσμα το κλίμα να έχει ξεφύγει από την φυσιολογική του μορφή.
Και ενώ είναι τέλος Νοεμβρίου αρχή Δεκέμβρη, δηλαδή πλησιάζουμε την καρδιά του χειμώνα, αυτό παρουσιάζει συμπεριφορά ανοιξιάτικη.

Με όρους Φυσικής αυτό δικαιολογείται ως εξής:
Σε μια αύξηση της εντροπίας στην έμβια ύλη, δηλαδή διάλυση της ηθικής τάξεως, η φύση αντιδρά, αναζητώντας νέο σημείο ισορροπίας.
Εκδηλώνει τότε συνθήκες ανοίξεως και δημιουργίας ζωής, που είναι τάξη και αρνητική εντροπία.

Τέλος αν ψάξουμε τα διάφορα γεγονότα που συνέβαιναν μέσα στην ιστορία είναι βέβαιο, ότι θα δούμε ανάλογα φαινόμενα να συμβαίνουν  στους σταθμούς της ιστορίας του πλανήτη.  


                           







Χάος-Αταξία                                                            Τάξη-Αρμονία                                    


Απόλλων:  e-mail:( lykeios7@otenet.gr

και ιστολόγιo:  nirav37.blogspot.gr 


Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Έρωτας & Συνείδηση


Έρωτας   &  Συνείδηση


Ερωτική έκσταση
ένα πρελούδιο
απ' αγγίγματα χειλιών χεριών σωμάτων,
σ' ένα ασίγαστο ερωτικό πάθος, 
θερμή χειραψία των υπάρξεων,
σφιχταγκάλιασμα ψυχών,
στο χάος…
κι ' εμείς σμίγουμε ανέμελα
πάνω από θάλασσες
πάνω απ 'τα σύννεφα
μέσα στους γαλαξίες

Ο έρωτας είναι μια έκφραση του γενικότερου νόμου της Φύσης που είναι ο νόμος της παγκόσμιας έλξης.
Ο νόμος της παγκόσμιας έλξης για την ζώσα ύλη λαμβάνει την μορφή του γενετησίου ενστίκτου και αναφέρεται στην αναπαραγωγή των ειδών. 

Για τα πιο εξελιγμένα, όντα όπως είναι ο άνθρωπος ο νόμος της παγκόσμιας έλξης, λέγεται έρωτας. 
Στον άνθρωπο ειδικώς διαφοροποιείται έντονα και ντύνεται με τον πνευματικό μανδύα  αποκτώντας έτσι ανώτερη μορφή και περιεχόμενο.  
Στην περίπτωση δε  της ζώσας ύλης γενικά, παίζει ιδιαίτερο ρόλο στο πεδίο της συνείδησης.

Διευκρινίζω από την αρχή, ότι ο αληθινός έρωτας συνοδεύεται από αληθινή Αγάπη: 
Έρωτας χωρίς την Αγάπη είναι μόνο το κερασάκι στην τούρτα.
Του λείπει δηλαδή το απαραίτητο υπόβαθρο, μένει έτσι μετέωρος χωρίς ιδιαίτερο νόημα.
Η πλήρης έκδοσή του, είναι μόνο όταν έχει σαν υπόβαθρο την Αγάπη.

Θα προχωρήσουμε στη συνέχεια, στην ανάλυση της ερωτικής λειτουργίας προκειμένου να αποδειχθεί και να γίνει φανερή, η σχέση του με την συνείδηση.
Γνωρίζουμε ότι συνείδηση έρχεται μόνο κατά την επαφή δυο υλικών στοιχείων.(*)
Στον άνθρωπο ειδικώς υπάρχουν ερωτογενείς ζώνες, δηλαδή  περιοχές άκρας ερωτικής ευαισθησίας.
Όταν λοιπόν σμίγουν ερωτικά ο άντρας με την γυναίκα, σε ένα ερωτικό παιχνίδι, αυτές οι ερωτογενείς ζώνες προσφέρουν στο ζευγάρι μεγίστη απόλαυση και τον τελικό οργασμό.

Ένα άμεσο χαρακτηριστικό του οργασμού είναι η παντελής έλλειψη "εγώ" που έχει αντικατασταθεί από το "εμείς", διαρκεί όμως τόσο λίγο.
Αυτή η αίσθηση δεν διαρκεί πολύ αλλά όσο διαρκεί όμως επικρατεί  μια αίσθηση ευφορίας, που εντυπώνεται στα άτομα και παραμένει σαν εμπειρία.

Εγώ αυτό το ονομάζω  παράθυρο στην συνείδητότητα,
ανοίγει σαν κλείστρο φωτογραφικής μηχανής στραμμένη προς την αλήθεια.

Εμπειρία έντονη και όσο διαρκεί, χαρακτηρίζεται από παντελή απουσία εγώ.
Η αίσθηση που επικρατεί είναι συνείδηση των πάντων.
Πλήρης απελευθέρωση από κάθε επιθυμία, προσωρινά μεν, όμως δίνει μια πρώτη γεύση απουσίας του "εγώ".




Παραθέτω εδώ την μετάφραση από το τραγούδι Love is a many splendored thing, που μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, από την νεαρή ακόμα ηλικία γιατί περιγράφει με έντονα  χρώματα την έκσταση στον αληθινό έρωτα.

Αγάπη είναι το ποιο υπέροχο πράγμα στον κόσμο.
Είναι σαν το Ρόδο του Απρίλη,
που ανοίγει στην πρώιμη άνοιξη.

Αγάπη είναι ένας ο φυσικός τρόπος να δίνεις.
Είναι αιτία  να ζεις!


Είναι η χρυσή κορώνα,
που σε κάνει να αισθάνεσαι  Βασιλιάς, 
αυτού του κόσμου.

Κάποτε  εκεί ψηλά 
σ' έναν ανεμοδαρμένο λόφο,
εκείνο το  θολό πρωινό,  
δυο εραστές  φιλήθηκαν.
Και η πλάση ολάκερη στάθηκε ακίνητη.

Ήταν η  έκσταση, που μηδένισε τον χρόνο.
Ύστερα τα δάχτυλα σου, 
άγγιξαν την σιωπηλή μου καρδιά
και τη δίδαξαν πως να τραγουδάει την Αγάπη.

Αυτή  είναι η μοναδική  αλήθεια,
Η Αγάπη γεμίζει το σύμπαν.   

Ο αληθινός έρωτας είναι σκέτη ποίηση, η ομορφιά και η ευγένεια της ζωής, η ανώτερη ποιότητα εκδήλωσης του είναι.
Η ερωτική πράξη έχει ιερή ποιότητα όταν συνοδεύεται από αγάπη, είναι έτσι δημιουργία ζωής  με αγάπη.  
Διαφορετικά είναι ένα απλό φτάρνισμα,  με όποια εκτόνωση  αναλογεί σ'αυτό.
Όταν ο έρωτας δεν στηρίζεται στην αγάπη, είναι τότε που μπορεί να μετατραπεί σε αλόγιστο πάθος.

Το ερωτικό πάθος οδηγεί συχνά σε παράλογες και συχνά άνομες πράξεις, που έχουν κοινωνικό κόστος, στιγματίζουν ολόκληρες οικογένειες και το κακό συνεχίζεται με αντεκδικήσεις, βεντέτες, που διαρκούν ολόκληρες γενιές.
Ακούμε συχνά για εγκλήματα όπου ο εραστής της συζύγου φόνευσε τον σύζυγο της κυρίας από δική του. πρωτοβουλία ή παρακινούμενος ακόμα και από την σύζυγο.

Γενικά το πάθος σημαίνει παρωπίδες, ήτοι το διακατεχόμενο από πάθος άτομο, δεν μπορεί  να δει τίποτε άλλο εκτός από το αντικείμενο του πάθους του και όλες του οι ενέργειες προσβλέπουν στην ικανοποίηση αυτού του σκοπού.

Είναι δηλαδή ένα μόριο της κοινωνίας αρνητικό, δεν προσφέρει τίποτα θετικό στον χώρο του, καταναλίσκει ενέργεια στο πάθος του μίσους.

Απ’ την άλλη μεριά η ερωτική πράξη που βασίζεται  στην αγάπη, όπου και τα δυο μέλη, εμφορούνται από αυτή την υπέροχη ουσία, η σύνθεση  οδηγεί, κατ’ ευθείαν σε υπέρβαση του "εγώ" και γεύση της "ενότητας".
 Μέχρι και παγίωση  αυτής της αίσθησης μπορεί να επιτευχθεί, μετά από ορισμένο χρόνο, εξαρτώμενο απ τα ίδια τα άτομα, που αποτελούν το ζευγάρι.
Έχομε τότε ένα αληθινά υγιές άτομο, έτοιμο να εργαστεί  για το κοινωνικό αγαθό και εξέλιξη της κοινωνίας. 

Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς τον σπουδαίο ρόλο του αληθινού έρωτα στην υγεία μιας κοινωνίας. Είναι όπως η υγεία των κυττάρων ενός οργανισμού, συντελεί στην υγεία ολόκληρου του οργανισμού.

Μια άλλη μορφή έρωτα είναι και ο λεγόμενος Θείος Έρωτας κατά τον Πλάτωνα ο έρωτας αυτός  οδηγεί κατ’ ευθείαν στην ένωση με την πηγή προέλευσης των 
πάντων.




 Ο γήινος έρωτας όμως, ο αληθινός, το τονίζω, είναι μια προετοιμασία για τον Θείο Έρωτα.
Ο έρωτας στην γη, προετοιμάζει τον έρωτα  στον ουρανό.

Apollonios:lykeios7@otenet.gr.--- nirav37.blogspot.gr

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Συνείδηση-Μαρτυρία-Επίγνωση

Συνείδηση-Μαρτυρία-Επίγνωση

Συνείδηση είναι η γνώση που προκύπτει από την σχέση δυο υλικών στοιχείων της εκδήλωσης του κόσμου. Είναι η λειτουργία με την οποία ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο και στη συνέχεια τον εαυτό του, μέσα και σε σχέση με την όλη  εκδήλωση. Είναι τέλος τα πάντα μέσα στον κόσμο, μια και  το άλλο όνομα  της συνείδησης είναι, ο Λόγος, ο οποίος υπεισέρχεται παντού μέσα στην ύλη, από τον μικρόκοσμο μέχρι τα αστρικά συστήματα.
Με άλλα λόγια:   
Συνειδέναι=Σχετίζεσθαι   


Έτσι όταν ψηλαφούμε  ένα αντικείμενο,  επιφάνεια του χεριού μας έρχεται σε επαφή με την επιφάνεια του αντικειμένου  και μέσω της λειτουργίας της αφής,  συνειδητοποιούμε την ύπαρξή  του. Όλα τα αισθητήρια που διαθέτει ο άνθρωπος λειτουργούν βάσει της αρχής του: 

Συνειδέναι= Σχετίζεσθαι
Γενικεύουμε χωρίς κίνδυνο αλλοίωσης της αλήθειας ότι:
Σε όλον τον ζωικό κόσμο, ακόμη και στον φυτικό βασίλειο,  όταν διατίθενται  αισθητήρια όργανα, η Φύση αντιλαμβάνεται τον εκδηλωμένο εαυτό της, μέσω της αρχής
Συνειδέναι = Σχετίαζεσθαι
Αυτή είναι η ερμηνεία της συνείδησης στον υλικό κόσμο θα δούμε όμως ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και όταν αναφέρόμαστε στην έννιοα της συνείδησης, στον πνευματικό χώρο.
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ=ΣΧΕΣΗ=ΛΟΓΟΣ   (1)   




=  Σχέση με το ΕΙΝΑΙ           




= Σχέση εξ Επαφής 
    ΔηλαδήΑρμονία
= Λογος

Ο Ιωάννης της Πάτμου έλεγε:
Εν αρχή ην ο Λόγος και Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος.
Στον κλάδο της  Φιλοσοφίας με το όνομα Οντολογία της οποίας αντικείμενο είναι το ερώτημα: 

«Τι το Ον».

Όπου εξετάζεται η ουσία των όντων από την αρχή της Δημιουργίας.
Στον χώρο αυτό της Οντολογίας η ρήση του Ιωάννη ερμηνεύεται ως εξής: 
Κατά την εκδήλωση του Όντος υπεισέρχεται παντού ο Λόγος, με την μορφή  σχέσεων αντιθέτων, όπως, φως – σκοτάδι, θετικό – αρνητικό, ζεστό – κρύο κ.ο.κ.
Στο παρόν δοκίμιο θα εξετάσουμε τον ρόλο του ανθρώπου στον χώρο συνείδησης και των δυνατοτήτων που έχει ο ίδιος στην επίτευξη συγκεκριμένης ποιότητας  συνειδητοποίησης.  
Συνειδητοποίηση για ποιόν? 
Μη νομίσουμε ότι επιδιώκεται συνειδητοποίηση για μένα ή εσένα, η συνείδηση δεν ανήκει σε κανένα, είναι κατάσταση αυθύπαρκτη και οι άνθρωποι απλώς μετέχουμε αυτής και την υπηρετούμε.  
Το ΟΝ άνθρωπος και κάθε άλλο ΟΝ που διαθέτει αισθητήρια όργανα δύναται να αποκτήσει  συνείδηση μέρους ή όλου του κόσμου.
Αυτά τα αισθητήρια όργανα που  έχει εφοδιάσει η Φύση κυρίως τον άνθρωπο, έχει  σκοπό, ιδίως  μέσω του ανθρώπου να φτάσει
σε αυτοσυνείδηση, να γνωρίσει τον εαυτό της.





Έφτιαξε δηλαδή τον κόσμο, αλλά θέλει να έχει συνείδηση  του έργου της  και αυτό  το επιτυγχάνει  κυρίως  μέσω του ανθρώπου αλλά και ότι έχει ζωή σ’ αυτόν τον πλανήτη συμβάλλει στο έργο της συνειδητότητας, όπως φαίνεται στο κατωτέρω διάγραμμα, μεταβολής της συνειδητότητας συναρτήσει των φάσεων της δημιουργίας.



Μια ματιά στο ανωτέρω διάγραμμα, που δείχνει την εξάρτηση της συνείδησης από   τις φάσεις της δημιουργίας, δείχνει ότι το απόλυτο έχει μηδενική συνείδηση, στην αρχή της δημιουργίας, οποία μεγαλώνει σταδιακά περνώντας από την ανόργανη ύλη, στην οργανική, τα φυτά, τα ζώα και τέλος στον άνθρωπο όπου λαμβάνει την μέγιστη τιμή. 
Γι’ αυτό  τον λόγο, εφοδίασε τον άνθρωπο με κατάλληλα αισθητήρια όργανα και εγκέφαλο, για την επίτευξη του σκοπού της, δουλεύοντας επί εκατομμύρια χρόνια, για να πετύχει  το πλέον εξελιγμένο ΟΝ αυτού του πλανήτη.
Με άλλα λόγια ο άνθρωπος είναι ο αντιπρόσωπος της Φύσης επί της  γης, μέσω του οποίου μπορεί να παρατηρεί, να καθίσταται μάρτυρας  στο έργο της εκδήλωσης.


Όταν η προσοχή μας μέσω της ακοής, δεν είναι προσανατολισμένη προς κάποιο συγκεκριμένο ερέθισμα  αυτής της αίσθησης, μιλάμε πάντα για την αίσθηση της ακοής, όταν δεν κρίνουμε τα ερεθίσματα που φτάνουν στα αυτιά μας και δεν προσπαθούμε να συμπεράνουμε για την προέλευσή τους, αφήνουμε έτσι την προσοχή μας  να απλωθεί διάχυτη σφαιρικά  σε οτιδήποτε συμβαίνει, θα δούμε τότε να έρχεται  μια καινούργια αίσθηση:
 Η Επίγνωση, δηλαδή η γνώση ότι είσαι γνώστης, ότι έχεις συνείδηση εν γένει για τα τεκταινόμενα.
Αυτή είναι μια κατάσταση Θεϊκή, είναι αυτό που επιδιώκει η ίδια η Φύση, να γνωρίσει τον εαυτό της και το επιτυγχάνει με την Επίγνωση.
Επίγνωση είναι το τέρμα της αναζήτησης της αλήθειας, μάρτυρας είναι ο άνθρωπος το αγαπημένο παιδί της Φύσης, μέσα απ' αυτόν βλέπει επιτέλους το έργο της, για το οποίο δεν είχε ιδέα αλλά το δημιούργησε γιατί αυτή ήταν η φύση της και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.


Μέσω του ανθρώπου η Φύση, παρατηρεί,  ελέγχει τις δράσεις που επιτελούνται μέσα στην εκδήλωση και  επιβάλει τις κατάλληλες  διορθώσεις όπου το θεωρεί απαραίτητο.
Ο άνθρωπος ως ο σπουδαιότερος  αντιπρόσωπος της Φύσης επί της γης, θα πρέπει να αισθάνεται το βάρος του ρόλου του.
Να έχει συναίσθηση της ευθύνης που πηγάζει από την αποστολή του, να σέβεται και να υπακούει την Φύση σαν προϊσταμένη του αρχή. 
Να σέβεται και να εκτιμά  τους άλλους ανθρώπους τους οποίους, εκλαμβάνει σαν συνεργάτες του, επί ίσοις όροις,  στο έργο που του έχει ανατεθεί από την ίδια την Φύση.
Να έχει με άλλα λόγια την λεγόμενη κοσμική συνείδηση.



Στο υπόλοιπο ζωικό βασίλειο η Φύση άρχισε κάποτε  την προσπάθεια δημιουργίας αισθητηρίων οργάνων. 
Αυτό το βλέπουμε στην αμοιβάδα για παράδειγμα, που την έχει εφοδιάσει  με τα ψευδοπόδια, αναπτύσσεται έτσι μια στοιχειώδης αίσθηση αφής, με την βοήθεια της οποίας  ανακαλύπτει την τροφή της και αντιλαμβάνεται παν ξένο σώμα, που την αγγίζει 
Η Φύση έτσι ξεκινάει από την πλέον  στοιχειώδη μονάδα ζωής που είναι η αμοιβάδα, ένας  μονοκύτταρος οργανισμός και σιγά –σιγά προχωράει σε πολυπλοκότερες δομές, μέχρι την τελειότερη κατασκευή που υπάρχει επάνω στον πλανήτη, τον άνθρωπο. 
Τον οποίο εφοδιάζει επιπλέον με έναν τέλειο εγκέφαλο, το τελειότερο όργανο σ' ολόκληρη την εκδήλωση. 
Σ'αυτό το όργανο  επεξεργάζονται όλα τα ερεθίσματα, που έρχονται μέσω των αισθήσεων και γίνονται τελικά πληροφορία.  
Υπάρχουν επίσης προεγκατεστημένα όλα τα προγράμματα αυτομάτου ελέγχου μέσω ανάδρασης, των συστημάτων ζωτικής λειτουργίας του σώματος. 
Θα  πάρουμε τώρα  μια προς  μια, τις (5) αισθήσεις, που με αυτές έχει προικίσει η Φύση τον άνθρωπο, για να διαπιστώσουμε ότι ισχύει η παραπάνω σχέση (1).
Αφή,  η αίσθηση υπάρχει, τότε και μόνο τότε, όταν το αισθητήριο της αφής, που είναι το δέρμα μας, έρθει σε επαφή με κάποιο αντικείμενο.
Υπάρχει τότε αντίληψη αντικειμένου,  λειτουργεί δηλαδή η αίσθηση  της αφής.



Με άλλα λόγια το δέρμα είναι το εργαλείο με το οποίο λειτουργεί η  αίσθηση της αφής,
Ακοή, ακούμε μέσω του αέρα που δονείται από μια ηχητική πηγή,  το δε ηχητικό κύμα που προκύπτει και φέρει την πληροφορία, προκαλεί δονήσεις στον αέρα, ο οποίος είναι το μέσον μεταφοράς του ήχου,  το δε κύμα  προκαλεί με την σειρά του, δονήσεις στο τύμπανο του αυτιού μας και ολοκληρώνεται έτσι η  λειτουργία της ακοής.
Έχουμε και στην περίπτωση της ακοής επαφή δυο πραγμάτων, του ηχητικού κύματος αφ’ ενός και του τυμπάνου του αυτιού μας αφ’ ετέρου.



Στην αίσθηση της ακοής επομένως πάλι   οΛόγος σαν επαφή-πρόσκρουση δυο υλικών στοιχείων επαληθεύεται.
Όσφρηση, 
Η αίσθηση της όσφρησης έχει σαν μέσο τα αισθητήρια της μύτης, που δέχονται βομβαρδισμό από ουσίες αντίστοιχες των αντικειμένων που μυρίζουμε, για παράδειγμα ενός  ποτού, οπότε προκύπτει και εδώ η λειτουργία της όσφρησης σαν επαφή δυο πραγμάτων, δυο εννοιών, των μορίων της ουσίας που μυρίζουμε και των αισθητηρίων κυττάρων όσφρησης της μύτης. 










Γεύση, στην περίπτωση της γεύσης είναι ολοφάνερη η επαφή μέσω της γλώσσας και των χειλιών μας με τις τροφές ή άλλες ουσίες που θέλουμε να δοκιμάσουμε.




Όραση: Έχουμε ένα αντικείμενο, αυτόφωτο ή ετερόφωτο, αυτό εκπέμπει φωτόνια, που μεταφέρουν την πληροφορία του αντικείμενου από το οποίο προέρχονται, αυτά βομβαρδίζουν την ωχρά κηλίδα του ματιού και έτσι προκύπτει η αίσθηση της όρασης, σαν επαφή-σύγκρουση δυο αντικειμένων, των φωτονίων αφ' ενός , με την ωχρά κηλίδα του οφθαλμού αφ' ετέρου.




Το Συμπέρασμα είναι πως σε όλες τις περιπτώσεις ισχύει η πρόταση (1). 
Σε όλες τις διαδικασίες που αναφέρθηκαν δεν χρειάστηκε πουθενά η σχέση Υποκειμένου – Αντικειμένου, μόνο η παρουσία του Λόγου-Σχέσης ήταν προφανής.
Πως προκύπτει λοιπόν η σχέση Υποκειμένου – Αντικειμένου?
Αυτή είναι μια αποκλειστική εντύπωση του ανθρώπου δεν υπάρχει απαραίτητα σε άλλο ΟΝ μέσα στην Φύση,  έχει δε  προκύψει σαν συνήθεια στον άνθρωπο από την εκπαίδευση που υφίσταται κατά τα  παιδικά του χρόνια και μετέπειτα.
Καθώς γεννιέται ο άνθρωπος είναι αυθεντικός,  με την έννοια ότι δεν έχει αλλοιωθεί η  φύση του και δεν κουβαλάει επίκτητα προϊόντα μέσα στην οντότητά του.
Την πρώτη αλλοίωση την παθαίνει από τη μητέρα του, η ποία εισάγει άθελά της την παράσιτη ιδέα του «εγώ».



Το κακό αρχίζει με τα ατομικά μας είδη- παιχνίδια, που σαν παιδιά τυχαίνει να χρησιμοποιούμε,  η δε μητέρα μας κυρίως τα διεκδικεί για μας, εισάγοντας μας, στην κόλαση της κοινοκτημοσύνης και του «εγώ».



Σ’ αυτό συντελεί και η ονοματοθεσία που επιβάλει η θρησκεία και οι παραδόσεις, ο Γιαννάκης, ο Κωστάκης, ο Γεωργάκης δημιουργούν την ανάγκη ενός ιδιαιτέρου υποκειμένου, που ναι μεν θεωρείται απαραίτητο για τις κοινωνικές μας σχέσεις, αλλά από της άλλη όμως μολύνει ανεπανόρθωτα την αγνότητα της ύπαρξης και χρειάζεται μετά ειδική αγωγή για να το δεχθούμε σαν απαραίτητο μεν αλλά μη έχον σχέση με την αλήθεια.
Αφού λοιπόν το «εγώ» είναι φανταστικό και επίκτητο μια κακή συνήθεια με άλλα λόγια και είναι κάτι το οποίο  επικαλείται ο νους υποχρεωτικά όταν προβάλλεται ένα αντικείμενο, σημαίνει κατά συνέπεια ότι,  η όλη σύνθεση είναι ψευδής και στην πραγματικότητα το υποκείμενο και το αντικείμενο εδώ συμπίπτουν.
Γεννιέται τότε μόνο  μια καθαρή αίσθηση Επίγνωσης μετά από ορθή διάγνωση με την βοήθεια  της ανώτερης κρίσης.
Αναγνωρίζει τότε  αυτόματα ο άνθρωπος ότι είναι απλά μάρτυρας των δράσεων, χωρίς υποκείμενο που δρα και αντικείμενο που δέχεται την δράση.
Πάντα είσαι ο μάρτυρας των πράξεών σου , γι’ αυτό δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη  προσπάθεια ,  η μαρτυρία είναι μια αυτόνομη φυσική λειτουργία, όπως αυτόνομη είναι η λειτουργία της καρδιάς, δεν κάνεις καμιά προσπάθεια να λειτουργήσει η καρδιά σου, κατά τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και η μαρτυρία.

Η μαρτυρία σχετίζεται άμεσα με την παρουσία.
Όταν είσαι παρών στο Εδώ και Τώρα, αυτομάτως  εγκαθίσταται στον χώρο της συνείδησης και ο μάρτυρας, γίνεσαι αυτοβούλως μάρτυρας των καταστάσεων και γεγονότων

Μέσα στην εκδήλωση συμβαίνουν απλά κάποια γεγονότα ο άνθρωπος ως αντιπρόσωπος της Φύσης απλώς τα παρατηρεί και αν κάτι είναι παρά Φύση, τότε επεμβαίνει, άλλως απλά τα παρατηρεί σαν αυθεντικός μάρτυρας.
Οι έννοιες υποκείμενο και αντικείμενο έχουν σημασία μόνο σαν όροι της γραμματικής όταν μαθαίνουμε την γλώσσα μας στα σχολεία, στην Φιλοσοφία οι όροι αυτοί συμπίπτουν και χάνουν το νόημα τους, σαν ξεχωριστές έννοιες.
Ο μη συνειδητός άνθρωπος αυτός που πιστεύει ότι είναι το σώμα του και ταυτίζεται με το εγώ, αυτός νομίζει ότι αυτός δρα, ότι αυτός σκέφτεται, γι’ αυτόν ισχύει ο διαχωρισμός υποκείμενο – αντικείμενο.
Γι’ αυτόν ισχύει ο διαχωρισμός εγώ και ο κόσμος.  



Ο συνειδητός άνθρωπος είναι το όλον και σαν τέτοιος περιλαμβάνει τα πάντα μέσα του, ολόκληρο το σύμπαν, πώς λοιπόν να ξεχωρίσει υποκείμενο και αντικείμενο, αφού ο ίδιος είναι αμφότερα τα πάντα.
Τέλος όταν συνειδητοποιηθεί  το «εγώ» σαν παράσιτο κέντρο, κατανοείται και απομονώνεται, παίζει τον ρόλο του μόνο όταν καλείται για την διεκπεραίωση των κοινωνικών σχέσεων των ανθρώπων και δεν αλλοιώνει την λειτουργία της συνείδησης.



Μάλλον το εγώ απορροφάται συγχωνεύεται τότε μέσα στην
Επίγνωση
Πνευματικός κόσμος
Θα ερευνήσουμε εν ολίγοις, την ισχύ της  σχέσεως  (1)  στον χώρο του πνεύματος.
Εδώ πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας μια άλλη αρχή, εκείνη σύμφωνα με την οποία:
 Ότι συμβαίνει  στον υλικό κόσμο έχει ήδη προηγηθεί στον πνευματικό χώρο, εκεί γεννιούνται τα πάντα και στην συνέχεια εκδηλώνονται στον υλικό κόσμο.
Ο κόσμος αυτός είναι ο κόσμος των ιδεών κατά τον Πλάτωνα και είναι ακριβές αντίγραφο του υλικού κόσμου, ή μάλλον ο υλικός κόσμος είναι ακριβές αντίγραφο του πνευματικού. 
Εν κατακλείδι  θα λέγαμε ότι το οντολογικό υλικό είναι ΈΝΑ   στην αρχή είναι λεπτοφυές, πνευματικό  και στην συνέχεια καθώς προχωράει προς την  εκδηλώσειπήζει και γίνεται ύλη, με καθορισμένη νομοτέλεια που έχει την αρχή της στην ίδια την Φύση.
Αφού λοιπόν ούτως έχουν τα πράγματα  η ισχύς της σχέσεως (1) είναι δεδομένη και στον πνευματικό χώρο.

Παράρτημα  Η Φύση εκτός του ότι είναι η μόνη δύναμη και μοναδική ύπαρξη,  είναι και μεγάλος καλλιτέχνης.
Η εικόνα του κόσμου που παίρνουμε μέσω των αισθήσεων, δεν είναι μεν πλήρης,  είναι όμως γεμάτη ομορφιά.
Αντανακλά  την ομορφιά που απορρέει από τον πυρήνα της ύπαρξής  μας και τούτο γιατί τα αισθητήρια όργανα που μας έχει εφοδιάσει, δίνουν  ελλείπείς πληροφορίες,  για τα χαρακτηριστικά του κόσμου.
Ευτυχώς δε, που είναι είναι η μόνη φάση της εκδήλωσης του κόσμου, που δεν χρειάζεται πληρότητα. 
Διότι αν τα αισθητήρια όργανά μας κάλυπταν όλο το φάσμα των ερεθισμάτων, που υπάρχουν στη Φύση, θα ζούσαμε μέσα σε έναν πραγματικό εφιάλτη,  μέσα σε μια σούπα από φως και ήχους, χωρίς να ξεχωρίζουμε σχήματα από δέντρα βουνά ποτάμια  και  ωραίες μορφές.
Δεν θα μπορούσαμε να απολαύσουμε την 9η του Μπετόβεν ή τα κονσέρτα του Μότσαρτ, ούτε θα θαυμάζαμε έναν Παρθενώνα και μιαν Αφροδίτη της Μήλου.
Κυρίως όμως δεν θα ερωτευόμαστε.
Ο έρωτας είναι η μόνη ενωτική λειτουργία, αντίθετη από την χωριστικότητα.
Ο έρωτας αρχίζει από τις αισθήσεις, με την όραση, την μορφή. Μια ωραία ύπαρξη είναι η πρώτη έλξη, συνεχίζει το ενδιαφέρον και η έλξη προς το άλλο άτομο, με την ακοή, τη φωνή, ένα πολύ σοβαρό και αναντικατάστατο συναισθηματικό και ερωτικό στοιχείο.
Τέλος δε, έρχεται η αφή να ολοκληρώσει  την ερωτική λειτουργία.
Η ολοκλήρωση της ερωτικής λειτουργίας ανοίγει τον δρόμο για επιστροφή στην ενότητα, μέσω της αίσθησης αυτή την φορά, που είναι ο μόνος τρόπος, που εξασφαλίζει την βιωματική εμπειρία.
Αν δεν μπορούσαμε να βιώσουμε όλα αυτά, αφού ο άνθρωπος δεν θα είχε την δυνατότητα να βλέπει την αντανάκλαση της ψυχής του μέσα στον κόσμο, δεν θα υπήρχαν τότε και καλλιτέχνες, να περιγράψουν την ανύπαρκτη ομορφιά του κόσμου.
Θα εξαφανιζόταν από την Ζωή κάθε  νόημα. 

Apollon: [1]nikol.servis@cyta.gr & nirav37.blogspot.com